بر حاشیه ی برگ شقایق بنویسید

گل تاب فشار در و دیوار ندارد

نه دستی مانده تا گیسوی زینب را زنم شانه                 نه پایی تا برای گریه گیرم راه صحرا را

ز تو ای دست، ممنونم که بر  یاریِّ دست حق                 گرفتی از غلاف تیغ قنفذ، اجر زهرا را

علی تنها، همه دشمن، تو بشکسته، من افتاده             خدا را، پس که یاری می‌کند آن یار تنها را؟

من از بهر علی گریان علی از بهر  من  گریان                   به نوبت زینب غمدیده دلداری دهد ما را

ببر  ای دست سالم  دست  مجروح  مرا  بالا                    که از صورت بگریم قطره قطره اشک مولا را

اجل  را دور سر گردانده‌ام  تا بر  علی  گریم                     وگرنه پشت آن در گفته بودم ترک دنیا را

سیه  پوش  آمده  از  دود  آتش  خانه  زهرا                     چه خوش کردند همدردی عزاداران طاها را

عدوسیلی زدوپهلو شکست ومن درآن حالت                   گهی دیدم به پهلو گه به صورت دست بابا را

سراپا دردم و لب  بستم و  خاموشم  از گفتن                 مگر گاهی که دور از چشم زینب بینم اسما را

چو وقف ماست نظم و ناله و فریاد جان‌سوزش                 به محضر دست گیرم (میثم) افتاده از پا را

مهدیا!چراتورانخوانم که تنها رشته به جامانده اتصال زمین وزمینیان به آسمانی؟

«این السبب المتصل بین الارض والسماء»

مهدیا چرا تورا انتظار نکشم که کلید درهای بهشتی؟

مهديا!توآني كه يادونام تو،بارخدادهاي روزگاران،فرسوده نمي شود وباگذشت ايام،كهنه نمي گردد.