ای مهدی صاحب زمان کز عکس تیغت آسمان

رنگ شفق را جاودان بر خاک خضرا ریخته

بنما رخ چون ماه را مرآت وجه الله را

و آن غمزه ی جانکاه را کز چشم شهلا ریخته

هزار مرتبه تقویم را ورق زده ایم
وهر چه جمعه ی بدخیم را ورق زده ایم
به جمعه ای نرسیدیم با نشانه ی تو
میان این تقویم ها کجاست خانه ی تو ؟
بدون چشم تو فانوس تا کجا برویم
بیا بیا که از این شهر بی حیا برویم
نگو که در عطش سرخ سیب خواهم مرد
و از نگاه شما بی نصیب خواهم مرد
اگر نیایی از این حجم درد می میرم
و از برودت این فصل سرد می میرم
بیا که آب کند گرم هر نگاه شما
به یک اشاره ی کوچک تمام یخ ها را
تو فصل پنجم این سالهای تکراری
و التیام بزرگ زمین تبداری
بیا سراغی از این کودکان خسته بگیر
سراغی از غنای به خون نشسته بگیر
به وقت شرجی احساسمان ستاره بیار
و بر شریعت خشکیده مان بیا و ببار
شب وخیم زمین را ستاره باران کن
و حجم شعر مرا استعاره باران کن
و التهاب زمین را ورق بزن آقا
و اضطراب زمان را به هم بزن حالا...